“Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billah”
kelime kelime çevirirsek, “allah’tan başka güç, kudret ve davranış sahibi yoktur” anlamına gelir. doğrudan manasına intikal edersek, “varoluştaki tüm eylemler o’na aittir” demek olur; bizim(!) elimizden çıkan filler dahil. normalde biz bu manadan gafiliz çünkü sahte bir varlık olan ego, bizi ilüzyon dünyasında yaşatmaktadır.
bu sözü söyleyen kişi pratikte, “ben cüzi gücümle bu olayın, durumun altından kalkamıyorum” demiş ve ilahi kudreti elinden tutması için davet etmiş olur.
bu davete icabet, kişinin şuur seviyesine göre gerçekleşir. düşük mertebelerde ufak çaplı bir icabet söz konusudur. ancak o bile kendi cüzi gücümüze göre oldukça yüksektir ve çoğu zaman engelleri aşmamızı sağlayacaktır. düşük şuur seviyesini telafi etmek için tekrar sayısı artırılmalı ve düzenli olarak yapılmalıdır(her gün 100-500 adet)
eğer bu sözü gerçekten söylemeyi başarsaydık, hiç şaka yapmıyorum, atom bombası gibi etki ederdi ve dağları bile yerinden oynatabilirdik. zira yüksek şuur mertebesindeki bir zat bu sözü söylediğinde, bir gölge varlık halindeki ego evrensel bilinç içinde erir ve o mahalde artık ilahi kudret açığa çıkar.
ilahi kudretin güç yetiremeyeceği bir durum ise söz konusu olamaz. dağları paramparça eder, ayı ikiye böler. ancak işin bir başka vechesi daha vardır ki, kudret elbette gelişigüzel iş görmez. onu sınırlayan ilahi hikmet ve ilim vardır. misal: amerika’nın atom bombası var ama onu her önüne gelenin kafasına atmıyor değil mi? niçin ? çünkü hikmet engel oluyor. bunun gibi, ilahi kudret de ancak ilahi plan çerçevesinde çalışır. bu yüzden kudret sıfatı, ilim sıfatının altındadır.
