Bu günlerde karşıma çıkıp duran söz.
ona buna sahte ve zanna dayalı güven besleyenlerin acı gerçeği tattıklarında düştüğü durum bu oluyor sanırım.
gerçekte hepimiz böyleyiz… hiçbirimizin kimi kimsesi yok.
“ama benim annem, babam, kardeş(ler)im var, akrabam, dostlarım var”…
yeterli şartlar oluşsun, görürsün sen o güvendiklerinin hallerini! “güvendiğim dağlara kar yağdı” dedirtirler sana. belki de onu bile dedirtmezler, en baştan beri güven vermediler sana…
onların bu hallerini görünce tepki duyma; onlara küsme; kızma; mazur gör…
niye biliyor musun?
kendi kendine dahi sahip çıkmaktan aciz olan kişi, sana nasıl sahip çıksın ki? her ne kadar sahte ve aldanış günlerinde sen öyle bir zanna kapılmış olsan da, bir gün gelecek ve yapayalnız, kimsesiz olduğunu anlayacaksın.
o zaman ne mi olacak?
belki kimsesizlerim kimsesi elimizden tutacak o zaman.
ey kimsesizlerin kimsesi olan allah’ım!
kendisinden başka kimseye, birilerinin kimi kimsesi olmaya izin vermeyen Allah’ım!
sahip çık bize!
zaten senden başka sahip çıkmaya muktedir kim var ki?
