Samanyolu galaksisi 400 milyara yakın yıldızdan oluşuyor. güneşimiz de bu 400 milyar yıldızdan sadece birisidir ve ortanca boyda bir yıldızdır.
samanyolu galaksisi spiral bir disk şeklinde ve diskin kalınlığı çapına göre çok çok az. güneşimiz galaksi merkezi etrafında bir dönüşünü 226 milyon yılda tamamlıyor. bu dönüşünü de galaktik düzleme dalma-çıkma hareketi ile spiraller çizerek yapıyor.(ben güneşin bu spiraller çizerek yaptığı hareketin dünya üzerine düşen manyetik alan etkisini sürekli değiştirerek kaderimizi belirlediği ve tarihi yazdığı kanaatindeyim. dünyanın gerek maddi gerekse de manevi iklimi bu hareketle belirleniyor).
ara sıra güneşin hareketini ve galaksiyi gösteren videoyu açıp bakıyorum. kendimi alamıyorum bakmaktan. ancak dostlar size bir şey itiraf edeyim; izlerken ciddi bir korkuya ve dehşete kapılıyorum.
günlük hayat içinde kendimizin sağlam bir zemine bastığı zannıyla güven hissi içinde yaşayıp gidiyoruz; ama aslında hiç de öyle bir durum yok. dünya sürekli güneş etrafında dönüyor; güneş de galaksi etrafında.
galaksinin animasyonuna bakarken tüm istinat hissimi kaybediyorum resmen. bir yandan devasa boyutlar karşısında dehşete düşüyorum, bir yandan güneşin ve dünyanın sonsuz bir boşlukta sürekli dönüşünden güven hissimi yitiriyorum. içim kararıyor ve ürperiyorum.
kapkaranlık devasa uzayda amaçsızca dolanan yıldızlar ve gezegenler…
akıl böyle görüyor ve değerlendiriyor meseleyi; ama bu işime yaramıyor benim. kendimi teskin etmem gerekiyor. işte o zaman hemen allah geliyor hatırıma; “bu sistemin bir sahibi var. onun izni ve emri ile yürüyor tüm işler. ipler o’nun elinde. emin ellerdeyiz” diyorum kendi kendime.
ancak o zaman içim rahatlıyor ve “allah’a çok şükür” diyorum. olayı allah’a bağlamasam çıldıracak gibi oluyorum.
bahsettiğim video bu:
