Melekler insana ait olumlu, nurani kuvvetlerdir. uça uça gelen kanatlı şeffaf varlıklar olarak vehmetmemek lazım.
mesela Allah’ın mahlukatına şefkat gösterdiğimiz zaman(garibanlara yardım, kedilere, hayvanlara su vermek vs..) rahman ve rahim isimlerinin nurları dolayısıyla melekleri bizde açığa çıkmaya başlarlar. sanki bir manyetik alan gibi bizi kuşatırlar. çevreye de aynı şekilde merhamet, şefkat dalgaları yayarlar. böyle kimselerin yanında huzur ve sükunet hissederiz.
cinler ise insana ait olumsuz, zulmani (karanlık) kuvvetlerdir. şer, kin, nefret, kibir, vahşet vs. gibi fiillerle beslenirler. kandan hoşlanırlar. ehlinin etrafını kuşatırlar ve etrafa da dalga dalga gerilim, stres yayarlar. onları da bir tür karanlık manyetik alan gibi düşünebiliriz.
peki melekler kimlerin evine girmezler yani bedenini kuşatmazlar?(ev=beden, ruh=ev sahibi)
vicdanının söylediğinin tam tersini yapanlar yani egosuna tâbî olanların evine/bedenine nurani tecelliler olmaz yani o meleki bir alandan yoksun olur. meleklerin olmadığı yere ise cinler/şeytanlar gelir.
anahtar kelime “vicdan”.
dinin ölçülerini yorumlarken klişe ve kabuğa takılmamak gerekir çünkü o sözlerin bir kısmı eski devrin insanlarının anlayışına hitap edecek tarzda oluşturulmuştur. bir kısmı da anlayış yoksunu insanların çürük çarpık yorumlarıdır.
velhasılı kelam, işin lübbünü bilirseniz kabukla, klişe ile oyalanmazsınız.
not: insandaki nefsin iki yüzü vardır. bir yüzü köpek, diğer yüzü domuzdur. köpek insandaki gazap,öfke gibi defedici kuvvetlerin, domuz ise şehvet, arzu gibi cezbedici kuvvetlerin sembolüdür.
melekler:
http://isnetus.wordpress.com/2014/08/14/melekler/
