Açıkçası padişahların ne içtikleri ile ilgilenmiyorum. benim için zihniyetleri, dünya görüşleri önemli.
fatih sultan mehmet’in dinsiz olduğu yönünde iddialar var. işte ben buna takıldım.
beyazıt bestami hazretleri şöyle buyurmuş:
“yolun başındaydım sıddık* diyorlardı, yolun sonuna geldim zındık demeye başladılar”
düşünün! kendi sığ değer yargılarına uymuyor diye adam ariflerin sultanına “zındık” demiş.
bir kimsede aydınlanma denilen sürecin yaşanması ile beraber tüm değer yargılarının saltanatı biter. o kimse tam olarak özgürlüğünü kazanır. bu arada kişi tüm dogmatik inançlarından kurtulur.
lakin bu dinsizlik değil, tam tersine dinin şeklinden, suretinden, kabuğundan kurtulup özüne vakıf olmaktır. artık o kişi işin dedikodusu ile değil, yaşantısı ile meşguldür. tabii, öze ulaşmak şeklin terkini gerektirmez. her iki olgu da kendi boyutlarında hükümlerini icra etmeye devam ederler.
“biz hakikate ulaştık, artık bize namaz gerekmez; bizim için günah da yoktur. o kısıtlamalar cahiller içindir” diyenler şeytanın oyununa gelmiş ve dark side’a geçmiştir. şeytan kimi arifleri bu şekilde karanlık yüze çekmeyi başarmıştır.
mesela muazzam bir askeri tarihçi düşünün; bu kimse ömründe tek kurşun sesi duymamış olabilir. bu tarihçi, savaş namına her şeyi bilebilir ama yine de o bir savaşçı değildir. buna mukabil bir de, doğru düzgün bir eğitim bile almamış ama kendini savaşlarda ispat edip yükselmiş bir ışid komutanını düşünün. bu şahıs kendi alanının dervişidir.
işte dedikodu ile yaşantı arasında böyle bir fark vardır.
fatih’in halinden tavrından ben böyle bir şeyler seziyorum. çok yüksek bir mertebesi yok belki ama yine de nasiplenmiş belli ki.
