Sağcıları Solculardan Ayıran En Belirgin Özellik 1
Esasen sağcılık-solculuk kavramlarının, türk ve islam coğrafyasının siyasi sosyal yapısını tanımlamakta ne derece yeterli olduğuna dair ciddi şüphelerim var.
hadi daha da açık söyleyeyim,
ben sağcılık-solculuk tanımlamasının, işin özü itibariyle, türk toplumuna uygun olduğuna inanmıyorum.
bu kavramlar ilk kez fransız ihtilal meclisinde, kürsünün sağında ve solunda oturan farklı görüş sahiplerine nispetle kullanılmış. ancak o dönem fransa’sı bile bizden çok öte bir kulvarda. aydınlanma dönemini yaşayan, burjuvazinin galebe çaldığı ve sanayi devriminin kapıyı tıklattığı bir fransa.
türkiye ise 1980’lere kadar (kabaca) bir tarım toplumu. tarım toplumlarında sağcı veya solcu olmaz, olsa da yakıştırmadan ibarettir.
tarım toplumlarında efendi ve köle vardır.
tarım toplumlarında ağa ile köylü vardır.
tarım toplumlarında asilzade ile serf vardır.
tarım toplumlarında samuray/daimyo ve köylüler vardır.
yeryüzündeki tüm tarım toplumlarında öyle veya böyle, kültürlere göre derecesi ve şiddeti değişmekle birlikte, ezilen bir köylü sınıfı ve onların dizginlerini elinde tutan seçkin bir azınlık vardır.
1980’lere kadar chp ve onun temsil ettiği seçkin sınıf, geniş köylü kesimin efendisidir. (“köylü milletin efendisidir” sözü de bir garip ironi olsa gerek)
20. asır boyunca bir tuhaf hadise gözlemliyoruz. tarım toplumlarındaki köylü efendileri, şiddetle kamuflaj ihtiyacı duyuyorlar. ortaçağdaki muadilleri gibi sere serpe gezemiyorlar. imtiyazlarını belirten lordluk, kontluk, beylik, daimyo’luk, yangban’lık gibi ünvanları kullanmaktan kaçınıyorlar bir de üstüne “halkçılık” türünden eşitlikçilik, sınıfsızlık iddialarında bulunuyorlar. kasap dükkanının tabelasını çiçekçi diye değiştirince her şey bitiyor mu yani?
bir de bunlarda şedit bir sol eğilim baş gösteriyor. boy boy, soy soy, her renkten sol ideoloji arz-ı endam etmeye başlıyor toplumda.
bu sınıfın sol temayülü, refleksif bir kendini koruma içgüdüsünden kaynaklanıyor. devletçilik ilkesi sayesinde burjuvaziyi palazlandırmadan bir sanayileşme süreci yaşayabileceklerini öngörüyorlar. böylece iktidarı burjuvaziye teslim etmek zorunda kalmayacakları ümidindeler.
elbette bunların solla alakası şekil ve suretten ibarettir. çünkü sol ideoloji aslen sanayileşmesini tamamlamış toplumlarda, işçi haklarını savunmak için ortaya çıkmıştır.
işte doğu toplumlarında sol ideolojinin(çakma sol) yıkıcı ve gelişmeyi bloke edici vasfı buradan kaynaklanmaktadır. çünkü tarihin akışını durdurmak veya yavaşlatmak amacındadırlar. ayrıca bunların sonsuz goy goy’cu, yaygaracı, yıkıcı, bölücü, gözbağcı, üçkağıtçı özellikleri de aynı sebebe istinat etmektedir.
sağcı’lık yakıştırılan kitle ise, şu bildiğimiz asırların iptidai köylüleridir. bunların ideolojisi ise saf gelenektir. yaygın kanaatin aksine “din” değildir. “din” köylülerin ideolojisi olan “gelenek” tarafından yutulmuş, absorbe edilmiş, eritilmiştir.
türkiye’nin bir ölçüde sanayi toplumu haline gelmesinden itibaren artık “sağ” tanımı lümpenlerin üzerine kalmıştır. lümpenler, selefleri gibi katı gelenekçi değillerdir artık. çünkü şehir onları dönüştürmüştür. elbette onların da kendini tanımlama ve kimlik ihtiyacı vardır ve bunun için bir ideolojiye muhtaç durumdadırlar. lümpenlerin idolojisi ise din’den damıtılmıştır ve “ılımlı islam”, muhafazakarlık vs. adıyla bilinir.
netice-i kelam,
zamanın birinde bir sol köhnemiş varmış,
yolda(tarihte) gidiyormuş.
tam şehre girecekken(sanayileşme aşaması)
karşısına sağ köhnemiş(lümpen) çıkmış.
bizim sol köhnemişi evire çevire dövüp, bütün malını, parasını almış.
sonra ne mi olmuş?
az sonra…(zaman kavramı izafidir, koca insanlık tarihinde “az sonra” tanımı bir kaç asra denk gelebilir. gelmeyebilir de… akıntının hızlı olduğu noktalarda.)
