Besmele ‘bismillah (allah’ın adıyla başlarım)’ demektir. kul için besmele, yaratma için mertebenin kelimesi “kün/ol” konumundadır.
hakkıyla söylendiğinde, besmele sayesinde kuldan kün/ol sözünden meydana gelen şey meydana gelir. sanki şöyle der: ‘bismillah ile, oluş zuhur eder. öyleyse bu, sevgilinin doğruluğunun kendisine bitiştiği hakikati bildirmektir. hak, o sevgilinin duyması ve dili olmuştur.
böylelikle kün sözünden meydana gelen şey, ondan meydana gelir. bu durum ‘ona üfler, iznimle bir kuş olur’ ayetinde dile getirilir. burada ‘iznim ile’ sözü, ‘üfler’ sözüne bağlıdır. ‘anadan doğma körü ve alacalıyı iznimle iyileştirir’ aynı şekilde, ölüyü benim iznimle çıkartır. yani, ey kulum! dilin ve gözün olduğumda, benim emrimle eşya senden etkilenir. dili vasıtasıyla konuşmadığım kimse buna güç yetiremez. öyleyse her iki durumda da yaratma bana aittir. o halde bismillah, bu yorumla ‘kün (ol)’ sözünün aynıdır.
(muhyiddin-i arabi’den)
not: konunun bu entry ile yakın alakası vardır(bkz: #84650772)… “özünden perdeli olan kişinin özüyle iletişim kurması ve evrensel bilincin tıpkı bir pınar gibi o noktadan dışarıya doğru taşmasıdır. bakın burada bilmemiz gereken incelik şudur ki, zaten hiçbir varlık özünden ayrı ve ondan farklı değildir. sadece arada bilinçsel bir kopukluk oluşmuş ve o noktada bilinç ayrıksılaşmıştır(ego).”
