“Sizden önceki ümmetlerden birinde Allah’a bir adada altıyüz sene ibâdet eden biri vardı. allah o adada ona tatlı bir su kaynağı ve meyve veren bir nar ağacı sunmuştu. nar ağacı her gün bir nar bitirip ona takdim eder, o da onu yiyip güç bulurdu. böylece o uzun yıllar ibâdetini sürdürdü. ne bir gevşeme, ne de bir bıkkınlık duydu.. vefat ettiğinde cenâb-ı hak o kuluna:
« benim rahmetim ve faizl-u keremimle cennete gir.» diye emretti. o da:
«ben ancak kendi amelim ve ibâdetimle ve sana olan altıyüz senelik kulluğumla cennete girerim» dedi.
bunun üzerine cenâb-ı hak onu hesaba çekti ve:
«senin altıyüz senelik ibâdetin, benim sana vermiş olduğum bir nimetin şükrünün karşılığı bile olamıyor. çünkü sana o adada tatlı bir su çıkardım ve her gün meyvesiyle karnını doyurduğun bir nar ağacı bitirdim. halbuki bu ağaç senden başkası için senede ancak bir defa meyva verir. söyle bakalım, bu tür nimetlere neyle hak kazandın? sana uzun bir ömür verdim. halbuki başkaları bu kadar yaşamaz. 600 sene içinde ibâdet etmen için sana aralıksız güç ve kuvvet verdim, halbuki başkası bu güç ve kuvveti bulamaz. şeytanı senden kovup uzakıaştırdım, seni güven içinde tuttum. halbuki o mel’un senden başkalarını helak etmiştir, nicelerini yoldan çıkarmıştır. bu uzun ömürle birlikte başkasına vermediğim sağlık ve sıhhati sana verdim. hiçbir şey değil iken seni yarattım; bütün hareketlerini ve durmalarını ben var kıldım ve ni’metimi senin üzerinde tamamladım..»
buyurdu ve sonra da
«bunu cehenneme sokun» diye emretti.
melekler onu çekip cehenneme doğru götürürken, o artık helak olduğunu anladı ve :
«rabbim! beni kendi rahmet ve kereminle cennete koy..»
diye yalvardı. bunun üzerine çok merhametli ve çok ikram sahibi olan allah:
«onu geri çevirin de merhamet ve faziletimle cennete koyun..»
diyerek ikinci bir emir verdi. sonra da :
«hadi kulum rahmetimle cennetime gir. sen benim için ne güzel bir kulsun!.» buyurdu.”
(hafız celâlettin süyûtî, el-büduri’s-şafire)
