Bugün şahsın biriyle el sıkışmak zorunda kaldım. fırsat bulduğum ilk anda elimi sabunla köpük köpük yıkama ihtiyacı hissettim.
yanlış anlamayın!
zahiri bir kirlilik değil bu bahsettiğim. ter, kir, pastan bahsetmiyorum. temizlik gereklidir elbet. ancak o türden zahiri kirliliğe kalbim pek tepki vermiyor. sonuçta duş alır, pırıl pırıl olur insan.
ancak manevi kir öyle değil. öyle şahıslarla el sıkışmak bile bende bulantı hissi oluşturuyor.
manevi kirin en büyüğü şirktir ki, sabunu “lâ ilâhe illallah” manasını idrak etmektir. sonra günah kirleri gelir. onların da sabunu, “estağfirullah” demektir. estağfirullah demek, kişide birikmiş tüm karanlık enerjiyi yok eder. o yüzden günde 100 estağfirullah çekmeyi ihmal etmemek gerekir.
