İstiğfar, belirli bir miktar “estağfirullah” zikrini yapmaktır. tevbe ise işlenen günahtan pişman olmak ve bir daha yapmamaya azmetmektir. en azından genel olarak bilinen mana budur.
estağfirullah zikri, günahların oluşturduğu negatif enerjileri yok eder. o yüzden mutlaka her gün bir miktar estağfirullah çekmemiz gerekir.
tevbenin aslı ise tevbe-i nasuh olup, insanın günah işlemeye tenezzül etmeyeceği bir şuur mertebesine ulaşması demektir. mesela bir çocuk oyun oynamaktan sonsuz zevk alır; ama biraz büyüyünce artık o oyunları terk eder çünkü zevk almaz olur. tıpkı onun gibi, şuur yükseldikçe günahlar insan için haz değil ancak acı kaynağı olmaya başlar. bu sebeple günahlara eğilim ister istemez yok olur.
işte tevbenin de hakikati budur.
istiğfar sivrisinekleri yok ederken, hakiki tevbe bataklığı yok eder.
