Bir kişizade görürsün. çula, çuvala bürünmüş, baş açık belalara uğramış. bir kahpenin sevdasıyla yanıp tutuşuyor. elbiselerini, malını, mülkünü satmış. elindeki avucundaki gitmiş, adı kötüye çıkmış hor hakir bir hale gelmiş, düşmanlarının isteği gibi tepesi üstüne yuvarlanıp gidiyor.
adamcağız bir zahit gördü mü “ ey ulu, Allah için bana bir himmet et. bu aşağılık ve kötü sevdaya düştüm, elimdeki maldan, altından, nimetten oldum. bir dua et, belki bu dertten kurtulur, bu kara balçıktan sıçrar, çıkarım” der. halktan da dua etmelerini istemektedir. ileri gelenlerden de.
“ aman, beni kurtarın, kurtarın, kurtarın!” demektedir. eli de açık, ayağı da. ne onu bağlamışlar, ne başında bir adam var, ne ayağın da bukağı! a adam, hangi bağdan kurtulmak istiyor, hangi hapisten kaçmak diliyorsun? hangi bağdan olacak? tertemiz ruhlardan başkasının göremediği takdir bağından, gizli olan kaza bağından!
ortada değil görünmüyor, gizli ama zindandan da beter, demir zincirlerden de! çünkü demir zincirleri demirci kırabilir, bir adam zindanın temelini kazıp duvarını yıkabilir. fakat şaşılacak şey şu ki, gizli olan kuvvetli bağı kırmaktan, demirciler bile acizdir. o bağı Ahmed görebilir de, “ boynunda da hurma lifinden bir ip var” der.
Ahmed, ebuleheb’in karısının sırtındaki odun yükünü gördü de ona “ odun hamalı” dedi. ipi de ondan başka kimse görmedi, odunu da. ona da her görünmeyen şey, görünür. başkaları umumiyetle tevil ederler; bu akılsızlıktan böyle söylüyor derler. sanki onların akılları başlarındaymış!
tevil ederler ama hakikatte onun sırtı, o odun yükünün altında iki büklüm olmuştur, gözünün önünde feryat edip durmakta. bana bir dua edin., bir himmet edin de kurtulayım, şu gizli bağdan sıyrılayım demektedir.
(mesnevi’den)
