Madde alemine ait her şeyi sonsuz bir iştahla yiyip bitiren, tüketen bir canavardır zaman.
şimdiye kadar yeryüzünden 150 milyar insanın gelip geçtiği tahmin ediliyor. zaman hepsini yedi bitirdi, kemiklerini bile bırakmadı.
evlerini, eşyalarını, mallarını, mülklerini yedi hâlâ doymadı .
istersen dön, bir de kendine bak!
en güzel sofralara kuruldun, hani nerede şimdi o yemekler?
en güzel yerlerde eğlendin, hani nerede o eğlenceler?
eşinle, dostunla hoşça vakitler geçirdin, nerede şimdi o anlar?
nice hazlar zevkler yaşadın, hani nerede şimdi onlar?
ama zamana yenik düşmeyen şeyler de var?
mesela, ilim, irfan, tefekkürler…
zaman onları yiyemiyor. eli onlara yetişemiyor. bilakis onlar zamana galebe çalıyorlar ve katlanarak artıyorlar, yuvarlanan kartopu gibi büyüyorlar.
sonuç: maddeye daldıkça ve ona râm oldukça batıyorsun ey nefsim! elinde tutamayacağın bir gölgenin peşinde koşuyorsun. aklın varsa ebedi olanın peşine düş.
