Olaya biraz da tasavvufi boyuttan bakalım.
dünya hayatı bir rüyadır. nasıl ki rüyada görülenler misali, sembolik anlatımlar olduğu cihetle olduğu gibi alınmaz ve yoruma tâbî tutulur, aynı şekilde dünyanın hadisatını dahi yoruma tâbî tutabiliriz, tutmalıyız.
insandaki nefsin iki yüzü vardır.
nefsin bir yüzü köpek, diğer yüzü domuzdur.
köpek, nefsin def edici kuvvelerine(gazap) işaret ederken,
domuz, celbedici kuvvelerine(şehvet) delalet eder.
son günlerde köpekler ve domuzlar hakında gündeme düşen haberler, nefsin bu kuvvelerinin kullanımında haddi aştığımızın göstergesidir kanaatimce.
hani bir kaç gün önce bebek’te bir domuz görülmüştü. elbette bu bir tesadüf değildi çünkü tasavvuf büyüklerinin belirttiklerine göre, tesadüf denen kavram geçersizdir ve kainatın işleyişinde mutlaka bir illiyet-sebeplilik ilişkisi söz konusudur.
not: köpek veya herhangi bir canlıyı gelişigüzel, keyfi olarak katletmek belâya davetiye çıkarmaktır. kainatta etki-tepki prensibi yürürlüktedir ve hayata karşı işlenen suçlar acilen cezalandırılır. bu sebeple köpekleri kısırlaştırmakla yetinmek gerekir sanırım.
