“Allah ile kul arasına girilmez” sözünü ilk söyleyen “azazil”dir ki, sonrasında kendisine “iblis”* adı verilmiştir. iblis de “ben yalnızca allah’a secde ederim asla başkasına secde edemem” demiş ve tevhidi gerçekleştirdiğine inanmıştı.
kuran’ın her hükmü, geçmişte olmuş bitmiş işler olmayıp, ezeli ve ebedi olarak geçerli ve yürürlüktedir. dolayısıyla âdeme secde emri, el an yürürlüktedir. her birimiz âdem’e, yani insan-ı kâmil’e secde etmekle yükümlüyüz.
secde lafzı zamanla anlam kaymasına uğradığı için düzeltelim, “tâbî olmakla” yükümlüyüz. çırağın ustasına tâbî olması gibi.
en büyük insan-ı kamil, Hz. Peygamberdir sonra sırasıyla diğer peygamberler gelir. peygamberlerin varisleri olan evliyalar ise o kemalattan çeşitli derecelerde hisse sahibidirler.
ey insan!
secde etmeyi reddedersen yani bir ustaya çırak olmayı kabul etmezsen, sen de bir iblis olursun.
eğer, “ben bu devirde ustayı nereden bulayım kardeşim” dersen,
o zaman, Hz. Peygambere mücerret bir bağlılıkla yetin.
