Avam halktan beklenen, büyük günahlardan kaçınması, farzları yerine getirmesi ve helal kazanç için kendine uygun bir işte çalışmasıdır.
avamdan bundan ötesini beklemek abesle iştigaldir. ancak bir kısım insanları görüyorum ki, okumuş, mürekkep yalamış, belli bir ilim ve tefekkür kapasitesi elde etmiş; ama bunu kullanacağı yerde avam mertebesinde oyalanıp duruyor. şekli bilgilerde ayrıntıya daldıkça dalıp, hepten batmaya başlıyor.
yazık günah değil mi?
kaynak israfı değil mi bu?
şuurun yüksek mertebelerine tırmanmaya çalışsana!
günün incisi: “avam arasında, sana bir şey sorulmadan gelişigüzel konuşma” (Ebu Hanife)
dikkat! yanlış anlaşılmaya meydan vermemek için hemen belirteyim: avamın amellerini yüksek şuur ehli de aynen yapar; ama şekilde çakılı kalmaz; hakikatiyle beraber yapar.
