Bir ateist, yetiştiği ortam, çevre, aile şu bu vs. sebepten ahlaki davranabilir ama kendi içinde tutarlı olmak istiyorsa bu davranışlarını maddi gerekçelere dayandırmak zorundadır aksi takdirde kendi içinde çelişecektir.
örnek>>>m: müslüman, a: ateist
-neden çalmıyorsun?
m: Allah çalmayacaksın demiş.
a: ben çalarsam, başkaları da çalar. en sonunda hırsızlık standart bir insan davranışı olur. herkes birbirinin malını çalarsa, insanlar malını korumak için birbirinin canına kastetmeye başlar. en sonunda toplumda can ve mal emniyeti kalmaz. üretim, verimlilik, ekonomi büyük zarar görür. fakirlik, hastalık, yıkım, ölümler, cinayetler alır başını gider.
bütün bu felaketler limit değerine ulaşınca, diktatör tıynetli biri çıkar, hırsızlığa karşı çok sert tedbirler alır, çalanı sallandırır. çalma girişiminin riski artık çalmanın kârına değmez hale gelince, hırsızlık suçu görülmez olur. böylece “çalmayacaksın” normu toplumda tahakkuk etmiş olur.
diğer bütün ahlak ölçülerini de buna kıyas edebilirsiniz.
not: hadi ateistler gene iyisiniz. kendimi bir an ateist farzedip öyle düşündüm bunları. size hediyem olsun. ama bu argüman da, tecritte daha derinlere indikçe çürümeye başlıyor onu da belirteyim.
