Dua ederken büründüğümüz hâle dikkat edin. biz güçsüz, çaresiz durumdayız ve gerçek güç sahibinden yardım istiyoruz; ihtiyaçlarımızın giderilmesini talep ediyoruz.
işte büründüğümüz bu hâl, ibadetin ve kulluğun özüdür. zira ibadetin aslı da, kulluğun aslı da allah’a karşı acizliğini, güçsüzlüğünü, muhtaçlığını bilmektir. bunun tersi de kibir ve kendini ihtiyaçsız sanmaktır.
ancak bu noktada yine dikkat edelim ki, bu tavrımız bize aittir ve elbette evrenin kuralları gereğince sonuçlarını bize yaşatacaktır. lâkin allah alemlerden gânidir. uyarım şu yüzden ki, emmare şuur kısa sürede allah ile ahbab çavuş ilişkisine girmeye kalkacaktır(kendi zannında).
işte bu yüzden dua her şeyden önce Allah’a bir yöneliş, onu anmak, hatırlamak yani zikirdir. onu karşısında muhtaçlığını bilmektir yani kulluktur. duanın içeriğine gelince o ikincil bir öneme sahiptir. olur olmaz, artık o hikmete tâbî. bizi duaya sevk eden sebep her neyse aslında nelere yol açtı bakar mısınız!
