Cüzi varlığımla sahip olduğum güç belli.
bir insanın ne kadar gücü olabilir ki? eti budu belli bir varlıktır insan.
milyarder de olsan, yüksek makam ve mevki sahibi de olsan her yönden limitlisin.
ama bir de hakkın araç olarak kullandığı insan var. ancak onun için varlığından kurtulmak gerekiyor. işte o noktada insandan tezahür edecek gücün, kudretin limiti olmaz. ancak o güç, “mutlak olana” aittir; cüzi olan şahsa ait değildir. gerçi şahsa ait güç dahi yoktur aslında; sadece güç zannı vardır; bağımsız benlik zannı altında…
keramet veya mucize denilen olgu işte budur.
bir kimse dilinin ucuyla değil de, hakikatiyle beraber bir kez “lâ havle ve lâ guvvete illâ billah- tüm görünümler altında iş gören o’dur” dese, “mutlak olanın” kudreti onda açığa çıkmaya başlar. o güç dağları bile titretir. olmaz olanı oldurur. tüm dünya düşman olup üzerine gelse o kişinin, hakiki bir “la havle” hepsine diz çöktürür.
kendi varlık zannımız ve ona bağlı güç sahibi olma zannı, bir tek hakiki “la havle” söyletmiyor bize…
yedi yaşında bir çocuğu
tapınağa verdiler
gitmeden önce
annesi ona dedi ki…
istiyorsan gerçekten
güçlü olmak,
hayatta kalmak için
gücüne güvenme,
gücüne dayanma…
ey musa nedir o elindeki?
asamdır, ona dayanırım…
at o elindeki asayı…
attı musa elinden hemen
bir de ne görsün?
meğerse yılanmış o asa…
