Çalıştığı işyerinde iki yöneticisine karşı müthiş düşmanca duygular besleyen bir arkadaşım var.
birkaç gün önce denetime gelecekler diye bayram yapıyordu; çünkü o iki yöneticinin beceriksizlikleri ortaya çıkacaktı ve arkadaşım onların düştüğü halden büyük keyif alacaktı.
ona dedim ki, “çok yanlış yapıyorsun. evrendeki düzen kusursuz işlemektedir. kim neyi hak ediyorsa zaten ona hak ettiğini yetiştirir. senin ayrıca bir şey yapmana gerek yoktur. kalbini nötr olarak tutmalısın. hele de birilerine karşı kin ve intikam duyguları asla beslememelisin. aksi takdirde bundan yalnızca kendin zarar görürsün. zinciri dişleyen tilki, dişlerinin döküldüğü ile kalır(zincir= evrende işleyen kurallar).
neticede şu oldu bu oldu, denetim ertelendi. o iki yönetici de şu anda ofiste çikolata dağıtıyorlarmış sevinçten. bu arada da işleri toparlayacaklar tabii ki.
arkadaşıma yine dedim ki, “çikolatayı en çok sen hak ettin; en çok sana vermeleri gerekiyor; çünkü ego kaynaklı her iş ters teper. sen kin ve intikam duyguları ile dolu olarak denetimi dört gözle bekliyordun. sırf o arkadaşlarının zarar görmesini umuyordun. bu yaptığın gereksiz kalbi müdahale onlara dua, kendine ise beddua yerine geçti. zira egon ile hareket ettiğin için aksiyle muamele gördün.
bu nedenle kin, intikam, nefret, düşmanlık vs. duygular yalnızca sahibine zarar verir; başkalarına zarar veremez; düzenin başkalarının da zarar görmesini uygun görmesi durumu müstesnadır elbette. ancak dikkat et, esasen o durumda dahi zarar veya menfaat vermek yine sana ait değildir.
zarar veya menfaat vermek, ancak ve ancak “ed-darr” ve “en-nâfî” olana mahsustur”.
