Ebu bekir(r.a.) , ticaret maksadıyla nuayman(r.a.) ve suveybit (r.a.) birlikte basra yolculuğuna çıktı . her ikisi de bedir savaşına katılmışlardı . süveybit , kervanın yiyecek işlerine bakıyordu . bir gün nuayman radıyallahu anh , ondan yemek isteyince , süveybit :
— “ebu bekir gelinceye kadar vermem” , dedi . çok şakacı olan nuayman , süveybit’in bu lafı üzerine bir başka kervanın yanına gitti . onlara :
— “benim genç , güçlü bir arap kölem var , satın alır mısınız ?” dedi . kervandakiler :
— alırız , dediler . nuayman ise onlara :
— fakat çok gevezedir . olabilir ki , size : ” ben köle değilim ” diyebilir . eğer bundan dolayı satın almazsanız , şimdiden söyleyin de bana karşı şımarıklığı artmasın , dedi . kervandakiler :
— hayır , alırız , dediler ve nuayman’a genç iki deve verdiler . nuayman develeri önüne katarak onları süveybit’in bulunduğu yere götürdü ve :
işte benim kölem budur , dedi .
süveybit , her ne kadar ” ben köle değilim , hür bir insanım dediyse de , kervandakiler :
— biz senin böyle diyeceğini biliyorduk , diyerek onu bağlayıp götürdüler . bir zaman sonra Ebu Bekir geldi . durumu öğrenince hemen arkadaşlarıyla beraber , develeri de alarak kervana gidip durumu onlara anlattı . develeri geri verip , süveybit’i aldı .
sonra olan biteni Resûlullah Aleyhisselâm’a anlattılar . bu olaya Resûlullah ve ashabı bir yıl boyunca güldüler .
