Bir oda , yerde bir mum , perdeler indirilmiş;
yerde çıplak bir gömlek , korkusundan dirilmiş.
süt beyaz duvarlarda , çivilerin gölgesi;
artık ne bir çıtırdı , ne de bir ayak sesi….
yatıyor yatağında , dimdik , upuzun , ölü ;
üstü boynuna kadar bir çarşafla örtülü.
bezin üstünde ayak parmaklarının izi;
mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.
son nefesle göğsü boş, eli boş uzanmış yana;
gözleri renkli bir cam , mıhlı ahşap tavana.
sarkık dudaklarının ucunda bir iz var;
küçük bir çizgi , küçük , titreyen bir an kadar.
sarkık dudaklarında sırlı titrek bir an;
belli ki birden bire gitmiş çarpınamadan.
bu benim kendi ölüm , bu benim kendi ölüm..
bana geldiği zaman , böyle gelecek ölüm….
nfk
ölüm ve kabir hayatı:
http://isnetus.wordpress.com/…4/10/15/kabir-hayati/
