Bir tanıdık bana ıspanaklı börek göndermiş sağ olsun. üstüne çörek otu da serpiştirmiş ki, zaten gayet leziz olan börek, lezzette everest limitlerini zorlamaya başlamış.
bu leziz böreği yerken bir an şaşkınlığa kapıldım. içimden “allah’ım ben ne yaptım ki, beni böyle ödüllendirdin?” dedim.
“allah’ım ikramın için müteşekkirim; elhamdülillah; ama aynı zamanda şaşkınım; çünkü ben ikramın bir yana, ceza verirsin diye korkuyordum” dedim.
bu noktada kalbime başka şeyler gelmeye başladı. eski devirlerde tasavvuf ehli daha çok açlığı ön plana almışlar. gerçekten de nefsi oruçtan daha iyi dizginleyen ve terbiye eden ilaç bulunmaz. ancak elde ettiğimiz tüm nimetler için de allah’a müteşekkir olmak ayrıca güzel bir şey.
öyle ki, mesela dünya ve madde boyutu zaman kaydında olduğu için, yediğim börek yitip gidecek. ancak onu yedikten sonra söylediğim “elhamdülillahi rabbil âlemîn” sözü var ya, işte o sözün nuruna zaman asla diş geçiremeyecek. o sözün nuru benimle ebedi olarak kalacak ve canım ne zaman istese, bana istediğim nimetlerin suretine girip gelecek; o nur bana ebedi ve bitmeyen bir sofra olacak inşaallah.
bu durumda büyük soru şu?
ıspanaklı börek mi daha güzeldir, yoksa börek vesilesi ile ikram ettiği nimetler için allah’a şükürlerini sunmak mı daha güzeldir?
not: kimin aracılığı ile gelirse gelsin, tüm nimetler(ve dahi musibetler) elbette ancak allah tarafından gönderilmiştir. allah yapacağını kul eliyle yapar. bu nedenle bizler gerçek faile yani allah’a şükredelim ve yine ancak gerçek failden korkalım; çünkü cezayı ve belayı da insanlar veya olaylar ile gönderen o’dur. insanlar ve olaylar kendi kendilerine ve kendi başlarına bize gelemezler. onları arka planda çekip çeviren vardır. diğer yandan, zâhirin hakkını korumak için aracıya teşekkür etmemiz de kesinlikle gereklidir.
