Son devrin büyük evliyasından abdülhakim arvasi hazretleri necip fazıl’ aynen şöyle der;
“sende iki şey ifrat(aşırı) halde, zeka ve muhabbet(aşk), muhabbet inip çıkar ama zekaya çare yok, keşke bu kadar zeki olmasaydın”
evet, islamda her şeyin mutedil, orta olanı makbuldür zekanın bile fazlası problem çıkarıyor çünkü. işte üstad necip fazıl, belki de cumhuriyet döneminin en yüksek iq’lu bir şahsiyeti olarak, aşkın verdiği deliliğinde katkısıyla uçlarda yaşamıştır.
ancak ondaki aşırı hallerin zararı kendisine faydası ise bizedir. buldukları, keşfettikleri ve tefekkürdeki irtifasıyla bizleri bir mum gibi aydınlatırken kendini eritmiştir. yani amerikan pragmatistleri gibi o üstün zekasını paraya, güce, lükse, makam ve mevkiye kısaca dünyevi şatafata tahvil etmemiştir.
peki o bundan şikayetçi midir?
hayır;
“Allah, resul aşkıyla yandım, bittim, kül oldum!
öyle zayıfladım ki, sonunda herkül oldum.”
herkül: yarı tanrı mitolojik kahraman.
her kül: küllün/bütünün her bir parçası. yani nefsin tükenip bütüne katılması. vahdet mertebesine erip, varoluşa katılmak.
evet, aşk her şeyi affettirir.
