Tilki, araştırmacı tavrıdır.
bir tilkinin tüm delikleri, tüm kovukları nasıl araştırdığını, yokladığını göz önüne getirin. üstelik tilki bu araştırmasını simetrik ve nizami bir biçimde de yapmaz. etrafta salına salına gelişigüzel gezer. geçtiği yerden tekrar geçer, sağ sol yapar yine geçer vs…hakikat arayıcıları da böyledir. onlar asker gibi değil sanatçı gibidirler. hakikati asker gibi belirli bir metodoloji dahilinde arayanlar bilim adamlarıdır.
kirpi tavrı ise bulunan bir hakikati hemen dondurmak, kelimelere hapsetmek, bir akli model ve akıl kurgusu içine sokmak ve onu korumak için pozisyon almaktır. kirpinin tostoparlak olup oklarını dışa çevirmesi ve yaklaşana oklarını fırlatması budur.(bir ideoloji için diğerlerine cephe alan, düşmanlık yapan, kin ve nefret güden, kavga eden, zarar veren herkes kirpidir)
evet kirpiyi öldürmek lazım ama düşük şuur seviyelerinde bu mümkün değildir. zorlama ile de olacak iş değildir. bu noktada cebir kullanmak, bir çocuğun elinden oyuncağını zorla çekip almaya çalışmak gibidir. onu ağlatmaktan, çaresiz bırakmaktan başka bir işe yaramaz. aslolan çocuğun büyüyüp oyuncağı kendiliğinden bırakmasıdır. çocuğun büyümesine katkıda bulunmak mümkünse, yapılacak iş odur.
pratikte ise çoğunluk olan avam, hep çocuk mertebesinde kaldığı için belirli akli modellere hapsolmuş olarak geçip giderler. farklı noktalarda toparlak olmuş diğer kirpilerle de birbirlerine ok atmakla geçer ömürleri. bu noktada önemle belirteyim ki, akli modelin son derece kutsal kaynaklardan terkip edilmiş olması, bir farklılık teşkil etmez; her ne kadar bunlar kendi modellerini kutsal ve dokunulmaz sansalar da…hatta bu zanları yüzünden en tehlikeli kirpi güruhudur bunlar. oklarının şerrinden cümle alem mustariptir.
sonuç: hakikat tadılan yaşanan; ama kelama ve akli bir modele döküldüğünde de ölen bir şeydir. o yüzden ehlinden canlı canlı elde etmekten başka yöntemi yoktur.
cümle kirpiler ölsün
geriye tilkiler kalsın,
salsın rabbimiz salsın,
has bahçesine yalnızca
o kıpkızıl tilkileri alsın
