Evliyadan bir zat anlatır:
bir gece rüyamda hazreti ebu bekir’i gördüm. bana, “dünya sevgisinin kalpten çıkmasının alameti nedir, biliyor musun?” diye sordu.
ben de bilmediğimi söyledim. bunun üzerine, “dünya sevgisinin kalpten çıkmasının alameti, bulunca vermek, olmayınca kalben rahat etmektir” buyurdu.
not: bizim bu derece bir arınmışlığa ulaşmamızın imkanı var mıdır bilmiyorum. ancak peygamberin verdiği tavsiyelere uyan, yasakladıklarından da kaçınan kimse, dünyayı hükmen terk etmiş sayılır. bizim elimizden en fazla dünyayı hükmen terk edebilmek gelir sanırım. ötesinin bizi aşacağı kanaatindeyim.
ancak hükmen terkin bile bilincimizi madde ve tabiat seviyesinden kurtarması ve nur boyutuna geçişi sağlaması gayet mümkündür. bu da madde ve tabiat ateşinden kurtuluş yani cennet demektir.
