Alem nasıl değerlendiriyor bilmiyorum ama samimiyetsizlik bende tiksinti uyandırıyor. ölsem umrunda olmayacak tipler güya meseleye doğrudan girmek yerine hal hatır soruyorlar. ben de bunlara soğuk bir teşekkür edip hemen konuya giriyorum, tabii biraz bozuluyorlar.
ya hu kardeşim her gün bu tiyatroyu oynamak zorunda mıyız? ne biçim memleket burası? derdin neyse söyle. görebildiğim kadarıyla ecnebiler bu konuda bize göre daha olgunlar ve pek sahte tavırlara girmiyorlar.
ne halde olduğumu umursayanlar ise zaten o tür kelimelere bile ihtiyaç duymadan gereken ilgiyi lisan-ı hal ile gösteriyorlar.
o halde, nedir problem?
ne olacak, yeterince gelişmemiş, şark kurnazlığından tam olarak kurtulamamış toplumun iptidailikleri.
