Bir arkadaşımızın konuya dair bana attığı bir mesaj:
her şeyin benim tavrıma bağlı olduğunu çok iyi anladım. ben Allah’a bir adım atsam, o bana koşuyor. hak ve hakikatlere yaklaştıkça, etrafımdakiler de hakkı anar oluyor. her şey kendi içimizde… tek derdimiz kendimiz olmalı… inşaallah o zaman Allah her işimizi yoluna koyar ve her şey güzelleşir. yüklerimizi atmamızı istiyor sadece bizden. biz Allah değiliz, Allah irade etmese kimse bir fiil ortaya koyamaz. o yüzden kaderle pençeleşmek yerine, her şeyi Allah’a bırakmak çok güzel.
geçenlerde mesnevi’de gemide hırsızlıkla suçlanan derviş kıssasını okumuştum. Mevlana hazretleri o dervişi tanımlarken diyor ki “bir gemide bir derviş vardı. yükü ve eşyası yoktu. iyi huylarından, mertlik ve insanlıktan bir yastığa dayanmıştı”
gerçekten çok hoşuma gitti ve düşünmüştüm o zaman “yükü ve eşyası yoktu” dan kasıt tüm yüklerini atmış, kendisini, benliğini, sahiplik duygusunu…sevdiklerini, sevmediklerini tüm Allah’ın kullarını, onu rahatsız eden her şeyi ama her şeyi atıp Allah’a bırakmış…
inşaallah bizim de hiç yükümüz ve eşyamız kalmaz; çünkü onların ağırlığı belimizi büküyor. ebu leheb’in karısı için de odun hamalı deniliyordu ya, anladığım kadarıyla aynı mesele…
