Rab terbiye eden, yetiştiren demek.
gerçekte her birimizi değişik kişilerin eliyle veya değişik olaylarla karşılaştırarak terbiye eden ancak rab’tır. terbiye olmanın elbette bir yüzü de bize bakar. karşılaştığımız olay veya kişiden dersimizi alırsak, bir sonraki dersi almaya hak kazanırız; ama dersimizi alamazsak, bu sefer aynı ders bize değişik şekillerde de olsa gelmeye devam edecektir; tâ ki, dersimizi alıncaya kadar; pc oyunlarında bir level’ı geçemezsek, tekrar tekrar oynamak zorunda kaldığımız gibi…dersten her kaldığımızda, aslında bilincimiz o noktada bloke olmuş demektir ve bu da aynı zamanda yerimizde saydığımız anlamına gelir.
rab bize değişik insanlar ve değişik olaylar kisvesinde gelir ve bizi yetiştirmek için ne gerekiyorsa onu yapar. insanın anlayışsızlığı arttıkça, celali tecelliler de artar. eskilerin “nush* ile uslanmayanı etmeli tekdir*, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir” prensibidir bu.
eğer hayatımızda olumsuzluklar artıyorsa, almamız gereken dersi almıyoruz demektir. bilincimizin saplanıp kaldığı noktadan kurtulabilmesi için daha sert tedbirler alınıyor demektir. belalar, hastalıklar, musibetler, bunalımlar bu nevidendir…
rabbın bize en büyük lütuflarından biri de, bize olgun bir insan kisvesinde gelmesidir. bizi görünüşte o şahsın eli ile, gerçekte ise bizzat kendisi yetiştirir. zira tüm görünümler altında iş gören ancak o’dur(evet insanı saptıran, yoldan çıkartan da o’dur. ısrarla sapmak isteyene, saptırıcı bir surette gelir).
avamın evliyalar hakkındaki süperman algısı onların kendi çarpık düşüncesidir. gerçekte bir evliyanın bizi hakka teslim etmekten başka amacı yoktur. avam, hakikate ulaşabilmek için gereken istidattan yoksundur. dolayısıyla onlar bilinç olarak tabiat seviyesinde kalmaya mahkumdurlar. o seviyede ise şeriata(islamın zâhir kuralları, hukuk) uymak yeterlidir. bu konu aynı zamanda siyaset ve iktidar alanlarına temas eder. tüm karmaşa ve hakikatlerin ters yüz olması, hep onların avamın eline düşmesinden kaynaklanmaktadır.
