Sevgisiz Büyüyen Çocuk
Sürekli doğru düzgün aile sevgisi görmeden büyüdüğünü söyleyen ve bundan acı çeken bir arkadaşım vardı.
ona hep derdim ki, “eğer aile sevgisi görmüş olsaydın bu senin için daha büyük bir bela olurdu. şimdiki gibi arayış içinde olmazdın ve hakikate ulaşma yolu sana kapalı kalırdı”.
arkadaşım dediklerimi çok fazla idrak edememiş olacak ki, ilahi düzen dersini alabilmesi için gerekli düzenlemeleri yaptı. iş yerinde narsist bir şahısla mesaisini paylaşmak zorunda kaldı.
bu narsist şahıs ailesine çok düşkün idi. ailesi de ona düşkün idi. peki sorun neydi burada?
eğer bilinç emmare, yani madde ve tabiat seviyesinde kalmış ise onun her tavrı ayrı bir dert, ayrı bir bela ve ayrı bir hastalık getirir. emmare bilinç lanetlidir. onun sevgisi, sevgisizliğinden bile beterdir.
günümüzde ailelerin yüzde doksanı böyledir. hep kendileri gibi hasta insan üretirler. görünüşteki davranış farklarına aldanmayınız. hepsi emmare bilincin değişik renklerinden ibarettir. emmare bilinçte olduktan sonra ilgisiz ve sevgisiz aile ile ilgi ve sevgi gösteren aile arasında özde fark yoktur. biri ezik, diğeri narsist ve egoist üretir.
o yüzden dostum, aile sevgisi görmeden büyüdüm diye boşuna üzülme. günümüzde genel tablo bu şekildedir. sen yalnızca hakikate yönel. böylece tersinden düzünden tüm acılarını, tüm yanışlarını geride bırakmış olursun.
