Bu teşhisim size çok garip gelecek belki ama size şöyle bir tespitimi aktarayım: insanların ezici çoğunluğunun sevmek hakkında en ufak bir fikri bile yoktur. sevmeyi bilen insan, bulunmaz hint kumaşı mesabesindedir.
ya etrafta sürekli şahit olduklarımız ne o zaman diyeceksiniz haliyle.
esasen ego yalnızca kendini sever ve yalnızca kendini düşünür. hariçte ona faydası, katkısı olan kimseye de ârızî/eğreti/yüzeysel bir sevgi duyar. fayda ortadan kalktığı anda o yüzeysel sevgi de anında yok olur. hatta nefrete dahi dönüşebilir. ancak böyle bir sevgiyi sevgiden saymak o mübarek kavrama hakaret olur.
bir kimse egoyu(emmare nefsi) aşmadıkça hakiki sevgiden nasiplenemez. dolayısıyla sevginin nimetlerinden de faydalanamaz.
gerçek sevgiyi kalbinde barındıran kimse, insanlara ve sair mahlukata karşı kin, nefret ve intikamcı duygularla yaklaşmaz. onlardan zarar bile görse, kusuru kendinde bulur ve onlara dua eder. kusuru kendinde aramak, dış alemde ne görüyorsak aslında onların bizim içimizin dışa yansıması olması durumundan ileri gelir.
emmare çölünü aşıp sevgi vahasına varamayan kimse, daimi olarak kendi ateşinde yanmaya devam edecektir. ayrıca ona kara katrandan elbiseler giydirilir(kin, nefret, intikam..). kısacası cehennem egodur.
dünyada kendi ellerimizle inşa ettiğimiz bilinç bedenimiz, ahirette fizik bedenimiz olacaktır. dolayısıyla o kara katrandan elbiseler ahirette aşikare görünür hale gelecektir.
sevgi vahasına ulaşanlara ise nurdan giysiler(şefkat, merhamet, sevgi) giydirilir ve muhteşem bir şarap(aşk) ikram edilir.
