Azazil, ” benimle Allah arasına kimse giremez, ben aracı kabul etmem” zihniyetinde biridir. halbuki bu görüş ancak hakikatin bir yüzünü oluşturur.
Allah’ın izzet ve azameti perdeleri gerekli kılar. tevhid ise tüm perdeleri yakmak ister. peki, ne demek şimdi bu?
mesela, büyük bir padişahın huzuruna gelişigüzel giremezsiniz. ondaki büyüklük ve azamet perdeleri(protokolü) zaruri kılar. ama tevhid yani padişahın güç, kudret ve ilim yönünden bütün memleketi istila etmiş olması, tek adam olması, diğer kimseleri önemsizleştirir ve onlara başvurmamızı lüzumsuzlaştırır. nasıl olsa bütün kararlar tek adam tarafından veriliyor, niçin zahmet edip de diğer memurlara tenezzül edeyim?
ancak her hüküm yerinde doğrudur. gerçekte mabeyncibaşının onayı olmadan padişaha ulaşmak hemen hemen imkansızdır. padişahın huzuruna çıktıktan sonra mabeyncibaşına iltifat etmek ise ahmaklıktan başka bir şey olabilir mi?
adem, insan-ı kamil’dir ve onun aracılığı olmadan hakkın huzuruna çıkmak mümkün olmaz. elbette bu hakikat el an, halihazırda yürürlüktedir. insan-ı kamile secde etmeyen(siz bunu bağlanmak, tâbî olmak anlayın) iblis konumuna düşer ve kovulur.
işte bu yüzden “la ilahe illallah” sözüne, “Muhammeden Resullullah” lafzını ekliyoruz. son peygambere, insan-ı kamil’e secde etmek(tâbî olmak) için.
gerçekten “Muhammeden Resullulah” diyebilmek ise bir marifet işidir. onu da ehlinden öğrenmek gerekir.
(bkz: allah ile şeytan arasındaki tartışma/#36349022)
