Çocukken içtiğim gazozun tadı olağanüstü gelirdi bana. içerken adeta mistik bir zevk alırdım. basit bir çizgi romanla hayaller alemine hemencecik geçiş yapar, yine cennetvari hislere ulaşırdım.
ergenlikten sonra yitti gitti hepsi bu duyguların. yerlerini de nefsani duygular aldı. elbette bu mevzuyu ilk farkeden ben değilim. çoğu kimse kendi dünyasında aynı teşhisi koymuştur. ancak onlar genelde suçu genetiği değiştirllmiş, hormonlu veya yapay gıdalara yüklerler. işte bu görüşleri kesinlikle yanlıştır. nereden mi biliyorum?
bir kimse tasavvuf ilmi mucibince harekete geçer ve kalbinde belirli bir safiyeti sağlayabilirse çocukken tattığı duyguları tekrar yaşayabilmektedir. kokular, tatlar, iç gıcıklayıcı duygular, huzur, mutluluk….
