1. “elif lâm mîm”in elifi “allah”, lâmı “latîf’, mîmi de “mecîd” ismine tekabül eder (zerkeşî, ı, 173)
2. “elif lâm mîm”, “ben allahım, bilirim” , “elif lâm râ”, “ben allahım, görürüm” , “elif lâm mîm sâd”, “ben allahım, (bilirim ve) hükmederim” demektir (taberî, ı, 207; ibn kesîr, ı, 57). zeccâc da bu görüşü tercih etmiş ve araplar’ın belli bir kelimeye yine o kelimeden alınmış bir harfle işaret ettiklerini kaydedip buna şiirlerden örnekler vermiştir (me’âni’l-Kur’ân, ı, 62-63).
3. ibn abbas’tan rivayet edilen ve dahhâk’in tercih ettiği bir görüşe göre “elif lâm mîm”deki elif allah’a, mîm muhammed’e, lâm ise cebrâil’e delâlet eder ve bu terkip, “bu kitap allah katından cebrâil vasıtasıyla muhammed’e indirilmiştir” anlamına gelir (ibnü’l-cevzî, ı, 22; fahreddin er-râzî, ıı, 6)
4. kâşânî’ye ait olduğu kabul edilen işârî tefsir kitabında yer alan bilgilere göre “elif lâm mîm” harfleri sırasıyla allah, cibrîl ve muhammed isimlerinin kısaltmalarıdır. varlığın (vücûd) evveli allah, ortası cibrîl, sonu muhammed’dir. bu üçü bir daire oluşturduğu gibi üç harf de varlığın bütününe işaret eder.
5. yahudilerden bir grup hz. peygambere geldiğinde, onlara bakara’nın başından “elif – lâm – mim’i” okudu. onlar, ebced yoluyla bunu hesaplayıp dediler: “ömrü yetmişbir yıl olan bir dine nasıl girelim?”
rasûlullah (asm) onlara tebessüm etti. bunun üzerine, “başka da var mı?” dediler. hz. peygamber onlara “elif – lâm – mim – sad”, “elif – lâm – ra” ve “elif – lâm – mim – ra”yı okudu. bunun üzerine, “bize iş karıştı. hangisini esas alacağımızı bilmiyoruz.” dediler.
6. ibn arabî hazretlerinin rüya tabirlerine göre:
-elif: mertebesi yüce ola
-lâm: korkusundan emin ola
-mim: muradına erişe, sevine
-alıntıdır-
