Bir okuyucu bu şiiri göndermiş:
aşk tanrıçası
ne yalan söyleyeyim önce umursamadım
soranlara evet dedim çok güzel
güneşi bile kıskandırır bu güzellik
ama dedim aması var…
bilir mi, farkında mıdır bu güzel?
bu dünyada gözyaşı var, zulüm var
mazlumlar var imdat dilenen
açlık var, sefalet var, savaşlar ve ölüm
düşünür dertlenir mi bunlarla?
anlar mı ayağı incinen karıncayı?
hadi bunları geçelim
tanır mı ademoğlu kimdir, borcu nedir hayata?
yıldızlara uzanan yol nerde?
hangi tarlada yetişir ölümsüzlük otu?
sırlar niye cirit atar ruh denen muammada?
soruları koydum cebime ve uzaklaştım ordan
aradan yıllar geçti, çile yüklü yıllar
sonra bir gün
soruların artık omuzlarımda tonlar çektiği bir gün
karşılaştık birden bu güzelle
ve başladı sohbet
kelimeleri balyoz oldu
indi beynime bir bir
zaman koptu, mekan dağıldı
ne sorular kaldı ne de ben ortalıkta
o an haykırmak istedim yeryüzüne
ey insanlar;
bilgeliği evreni kuşatan
gücü her şeye yetene güzel demek yeter mi
yeminimi ettim
has kölelerinden olacaktım ben de bu tanrıçanın
