O da bir şey mi; benimle bile konuşuyor ağaçlar veya başka bir tabirle, ben ağaçlarla konuşabiliyorum.
konuşmak derken, öyle ağaçtan sesler duymak, gaipten bir şeyler işitmek gibi şeyler değil elbette; ama onlarla bir tür enerji değiştokuşu yapabiliyorum. onlar benim negatif enerjilerimi üzerlerine alıp topraklıyorlar. ben de bu iyiliklerine karşılık onlara ikramda bulunuyorum. mesela o ağacın altında otururken cep telefonuma yüklediğim mesnevi’den açıp bir bahis okuyorum. ağaç çok memnun ve mutlu oluyor tabii ki.
şimdi ağaç mutlu oluyor dedim ya, bizim küt kafalı pozitivistleri bir gülme tutacaktır. sen anlamazsın bu dilden sevgili pozitivistim ve dahi materyalistim. bu kuran’ın evrensel bilinçaltı dilidir.
“gök ve yer onların ardından ağlamadı; onlara mühlet de verilmedi” (duhan 29). bakın daha önce bu ayet nasıl açıklanmış. oradan kıyas edebilirsiniz.
(bkz: #49044469)
