İşte bu insan kısmen benim.
market alışverişlerimin çoğunu bim’den yapıyorum. lcw’den giyinme girişimim ise başarısızlığa uğruyor her seferinde.
en son oraya kot almak için gitmiştim. ama bulmak ne mümkün?
kot diye elime tutuşturdukları saçma sapan şeyler. yırtık, delik, daha giyilmeden her tarafı aşındırılmış, dar, rahatsız…yok, resmen doğru düzgün bir kot yok…
ben de mavi jeans’e girdim. evet orada istediğime benzer bir şeyler vardı ama öyle bir fiyat çektiler ki, tepem attı.
bu ne ya hu?
adamlar insanların giymesi için pantolon vs. satmıyorlar, imaj satıyorlar. sayısız reklamla, beyinleri iğfalle oluşturdukları aptalca bir fantazi dünyasının palyaço kıyafetlerini fahiş fiyatlara kakalamaya çalışıyorlar. çoğu insan da seve seve bu karnavala katılıyor.
ağzıma geleni saydırarak çıktım ve elbet Allah bir yol gösterir dedim.
yürürken semt pazarında da bu türden şeyler sattıkları aklıma geldi. istikamet semt pazarı, dedim.
pazarda bir tezgahın önünde durdum ve “usta! bana uygun bir kotun var mı? şöyle rahat bir şeyler olsun” dedim. hemen çıkarttı bir adet verdi. ama denemeden almam…tezgahın arkasında naylondan, brandadan yapılmış derme çatma, uyduruk kabinime girdim ve denedim. harika! tam bana uygun…rahat, yıpratılmamış, delik değil, alacalı bulacalı değil…
kaç para bu usta?, dedim; 35 lira imiş…
fırsat bu fırsat… aynı kottan 3 tane aldım ve 100 lira verdim. alan memnun, satan memnun.
reklamlarla beyni yanmış kitleye nispet yaparcasına bir müstehzi bakış attım. yola revan oldum.
