Cabir bin abdullah (r.a.)’tan rivayet edilmiştir. o şöyle dedi:
Resulullah (s.a.v.) bir gün bana rastladı ve:
“ya cabir, neden seni düşünceli görüyorum?” buyurdular. ben:
“ey Allah’ın resulü, babam şehit oldu, arkasında borç ve (bakılması gereken bir) aile bıraktı.” dedim. Resulullah (s.a.v.):
“babanın Allah tarafından nasıl karşılandığını sana müjdeleyeyim mi?” buyurdu.
“evet.” ya Resulullah, dedim. buyurdu ki:
“Allah, hiç kimseyle perde arkasından olmaksızın konuşmamışken, babanla yüz yüze konuştu ve ona: “iste benden, vereyim!” buyurdu. o da: “ey rabbim, senin yolunda ikinci kez öldürüleyim, beni dirilt!” dedi.
Allah tealâ: “ne var ki, onların (ölülerin) tekrar (dünyaya) dönemeyeceklerine dair benim sabık hükmüm vardır.” buyurdu. o da: “ya rabbi, arkamda kalanlara bunu ulaştır!” dedi. Allah tealâ da: “Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma (…)” ayetini indirdi.”
