Haşr, dağılan şeylerin toparlanması demek.
özelde ise, ölümle bir tür yok oluşa uğrayıp unsurlarına ayrıştığı ve dağıldığı sanılan mahlukatın tekrar toparlanıp varlık planına çıkması oluyor.
klasik ekolde haşrin büyük ölüm olan kainatın yok oluşu yani kıyametten sonra gerçekleşeceği anlatılır ve gelecek zamanda vuku bulacağı belirtilir. doğrudur… ancak günümüz anlayışına göre eksik bir anlatım sayılır.
niçin?
çünkü zaman kavramının göreli olduğunu çok iyi biliyoruz artık. her ne kadar biz dünya adlı en düşük titreşim boyutunda yaşadığımız için uzun bir geçmiş ve uzun bir gelecek vehmetsek de gerçek öyle değildir.
şuurumuz üst boyutlara tırmandıkça “an” dediğimiz kavramın genişlediğini ve bir alt boyutun geçmiş ve gelecek karelerini dahi içine almaya başladığını görürüz.
şuurumuz yükselişe devam eder ve zirveye, dağın tepesine, en yüksek titreşimli boyuta yani arşa ulaşırsa görürüz ki, tek an kainatın en başından en sonuna kadar tamamını içine almış.
bu ne demek oluyor biliyor musunuz?
tüm varoluş esasen tek bir an içinde var ve her şey olup bitmiş durumda. hepimiz için bu geçerli ve bizler o büyük an içinde cennette veya cehennemde çoktan yerimizi bulmuş durumdayız. ya ebedi bir mutluluk içindeyiz veya bir şaki olarak cehennem zindanına tıkılmış durumdayız.
nerde olduğumuzu bilebilir miyiz peki?
yüzde yüz bilemesek de az çok tahminde bulunabiliriz. gökyüzünde simsiyah bulutların belirmesi yağmurun habercisidir. onun gibi dünya hayatında iman ve islam üzere olan kişinin büyük bir ihtimalle saidlerden olduğuna hükmedebiliriz. ancak bu hükümde yüzde yüz kesinlik yoktur. son nefese kadar işler değişebilir çünkü.
ancak şurası kesindir Allah ve resulünü tasdik nurdur, tersi ise nardır. tasdik edenler nur ehli, inkar edenler nar ehlidir.
