Bir sorunu onu ürettiğiniz şuur seviyesinde çözemezsiniz.
benim de arkadaşlarım, sevenlerim olsun diyerek ve hep bunun peşinde koşarak, ezilerek büzülerek arkadaş ve ahbab edinemezsiniz.
peki ne yapıyoruz bu durumda?
mücadeleyi başka bir seviyeye taşıyoruz.
öncelikle “benim de arkadaşım olsun, ahbabım olsun” niyetini ve talebini rafa kaldırıyoruz.
sonra bir alanda kendimizi çok iyi yetiştirmek için harekete geçiyoruz. bu alanı kendi ilgi ve yeteneklerinize göre kendiniz belirleyeceksiniz. arıcılık olsun, kuş yetiştirmek olsun, şu olsun bu olsun…önemli değil…ama kendimize göre mutlaka bir alan belirleyip onda çok iyi olmaya bakıyoruz…alanımızda ne kadar ustalaşırsak, bunun etkileri dalga dalga çevreye yayılacaktır.
unutmayalım deha denilen şeyin esası çalışmaktır ve bir konu üzerinde on bin saat mesai harcadığımızda artık biz o konunun üstadı oluruz.
ondan sonra dost, arkadaş, ahbab, çevre sıkıntısı çekmeniz söz konusu olmaz elbette. ama sizin amacınız bu değil unutmayınız. amacınız alanınızda en iyi olmak…
not: benim işim biraz tuhaf oldu. ben tüm mesaimi hatta uykularımı, rüyalarımı bile tasavvufa ayırdım. sonuç ne oldu dersiniz? yalnız kalmak istiyorum…insanlara bir şekilde faydalı olmak için elimden geleni yapıyorum elbette; ama insanlarla sohbeti bünyem kaldırmıyor pek…ama siz bana bakmayın, tasavvufun garip cilveleri bunlar…
not2: hiçbir şey elinizden gelmiyorsa her gün aksatmadan 15 dakika mesnevi okuması yapabilirsiniz. zaman içinde bilinçaltınız değişime uğrayacak ve istediklerinizi yapabilir hale geleceksiniz.
