En Şiddetli Bela Kime Gelir
“En şiddetli bela, Peygamberlere, velilere ve benzerlerine gelir.” (tirmizi)
bu konu islamcı kesimde pek anlaşılamamış ve karıştırdıkça karıştırılmıştır. insan, bir konuyu anlamadığı halde izah etmek zorunda kalırsa genelde bilgi köpürtüsü içinde konuyu boğmaya kalkar.
islamcı camianın bu konuda maşallahı vardır. basit bir sorunun cevabını basitçe vermek yerine konuyu uzattıkça uzatırlar. klişe bir girişten sonra sayısız ayet ve hadisi sıralar; sonra da doğru düzgün bir yargıya ulaşamadan selam ve dua ile deyip bitirirler.
bilimsel pozitivist paradigmanın müminleri de benzer tavır sergilerler. onlar da sayısız batılı fikir adamının, düşünürünün görüşlerini, bir takım bilimsel deneylerin sonuçlarını önünüze çingen aşı gibi karmakarışık bir şekilde koyarlar ve doğru düzgün bir yargıya ulaşamazlar. adeta dağ fare doğurmuş hissine kapılırsınız.
aslında her sorunun basit bir cevabı vardır. basit cevaplar kalpte tatmin hissi oluştururlar. ancak basit cevap verebilmek için konunun özüne vakıf olmak gerekliliği vardır.
yukardaki hadisin aslında basit izahı şudur: bir kimsede istidat ne kadar fazla ise o kimse şuur mertebelerinde o kadar yükseğe tırmanır. ilerleme ve yükseliş diyalektik yasalara tâbî olduğu için de, ne kadar yükseğe çıkarsanız yüzleşmek zorunda olduğunuz antitezler o kadar çok olur. her bir antitezi aşmak, karşı argümanları tesirsiz hale getirmek, ciddi efor gerektiren oldukça çileli bir süreçtir.
hepsi bu.
dikkat ederseniz aslında ortaya koyulan çözüm, çok daha büyük bir fikri modellemenin konuya doğru ufak bir açılımından ibarettir. formülü biliyorsanız, hiçbir şeyi ezberlemek zorunda kalmazsınız. formülü bilmeyen her problemi ve çözümünü ayrı ayrı ezberlemek zorunda kalır. hamallıktır bu; üstelik her daim en kritik anda çözümsüz kalma riski söz konusudur. zira sürekli değişen çevrede dinamik çözümler üretmekten başka çare yoktur.
