Her bir arifin bir kusuru olur. bu kusuru onlarda münkir olanlar görür. muhlis olanlar görmez. bu kusur da hakiki bir kusur değil, görünüşte bir kusurdur.
evliyadan bir zat, “münkirden aslandan kaçtığınız gibi kaçınız. münkirin ekmeğini yemek, kalbi kırk gün zikirden alıkoyar. eğer bu münkirler Hz. Peygamber zamanında yaşasalardı, iman etmezlerdi” buyurdu.
münkirin varlığı, yolun doğru olduğuna delildir. münkirler yolun devamını sağlarlar. bir ekolü herkesin benimseyip yönelmesi kimseye yarar sağlamaz. (musa varsa firavun da olmak zorundadır)
bir kimse papazla oturup kalksa, aynı kaptan, aynı kaşıkla yese içse, ondan gördüğü zarar, bir münkirden gördüğü zararın yanında hiç kalır.
(alıntı-minah)
