Caiz değildir; çünkü ekmeksiz doymazsınız.
öğrencilik yıllarımda uzun süre tüketmişliğim vardır patates kızartması, demli çay ve taze ekmek üçlüsünü. hâlâ tadı damağımdadır.
bir fritöz, iki litre ayçiçek yağı ve bir çuval patates…bunlar sizi uzun süre idare eder. pazarlarda satılan kareli sofra bezi, bir tepsi ve uyduruk 2-3 kap kacak yeterlidir. sofra bezini yere serer, tepsiyi üzerine koyarsınız. fritözde pişmiş nefis patates kızartmasını, taze ekmek ve çay eşliğinde arkadaşlarla muhabbet ederken yersiniz…güzel günlerdi vesselam…
patates deyince aklıma başka bir ilginç öğrenci anısı da geldi. yurtta kaldığım bir dönem, çayımızı yurdun ortak elekttrikli ocaklarında yapardık. genelde bunlar dolu olurdu ve demlenme aşamasında olan başkasının çaydanlıklarını ortaya alırdık. ortaya alınan çaydanlık iki ucundan ocağa temas ettiği için hafiften kaynamaya devam ederdi. ben her seferinde patates haşlayan bir elemanın çaydanlığını ortaya alırdım. meğerse bu bana gıcık oluyormuş. bir seferinde tam ortaya alırken denk geldi. “ne yapıyorsun sen hocam” diye bana köpürdü. bana ateş saçan gözlerle bakmaya başladı. ben sakince “hocam, su kaynadıktan sonra sıcaklık sabittir. fazla ısı vermen bir şeyi değiştirmez” dedim. eleman zınk diye kalakaldı. hangi bölümde okuyordu bilmiyorum ama demek istediğimi anlamıştı. böyle de bir anımdır. aklıma geldikçe hâlâ gülerim.
