“Lâ kuvvete illâ billah”
“Allah’tan başka güç sahibi yoktur”
görüldüğü üzere, ortada bir güç tekeli var.
dolayısıyla, “irili ufaklı bir çok güç sahibi var; tanrı bunlar arasında en güçlü ve kendisi gibi güçlü olanları sevip onları destekliyor; zayıfların ise ezilmesini tasvip ediyor hatta müstehak olarak görüyor” görüşü baştan yanlıştır. bu görüş nefs-i emmare dediğimiz en dipteki şuurun çarpık bir algısından ibarettir.
işin doğrusu, çokluk alemindeki her bir maddi yapı ayna hükmündedir. kudret de dahil olmak üzere tüm ilahi isimler o aynalarda, aynanın kabiliyetince, açığa çıkarlar. yani tek bir güneş ve o güneşin ışığı varken, onun ışığını sayısız varlık kendi kabiliyetince yansıtmaktadır. her bir varlığın rengi kendinden değil, güneştendir. biz ilk bakışta bu kadar derin düşünmeyiz ve “ağaç yeşildir” der geçeriz. halbuki ağaç kabiliyeti itibariyle, güneşin ışığının tüm renk tayfını soğurmakta ve sadece yeşil dalga boylarını serbest bırakıp yansıtmakta ve o yüzden yeşil görünmektedir.
aynı şekilde, kudret ve ilim gibi ilahi isimler de dahil olmak üzere insan, toplum ve diğer tüm maddi yapılar o isimlere ayna olmakta ve istidatlarına göre belirli bir zaman zarfı için yansıtmaktadırlar.
sonuç: kudretin daha çok açığa çıktığı mahal, daha az açığa çıkan mahale galip gelir. bu varoluşun temel kuralıdır. ancak bu durum, “evrensel düzen güçlüden yanadır” anlamına gelmez.
benzer çarpık bir algı müslümalarda da vardır. onlar da Allah’ın kafirlere karşı kendilerine yardım etmesi gerektiğini düşünürler. halbuki bir kısım insanları kafir diye ötekileştirdikleri anda, mecusi bilincine düştüklerini fark etmezler. zira iki tane tanrı yoktur. o kafir dediklerin de başka ilahi isimlerin aynasıdırlar.
rahman ismi, düşünce, niyet, söz ve nihayet fiil yoluyla/duasıyla isteyen herkese ayrım gözetmeden verir. o yüzden yahudi müslümana galip geliyor. çünkü o senden daha sıkı dua ediyor.
dua neydi?
dua evrensel düzene düşünce, niyet, söz ve fiil olarak yaptığımız etkiler idi.
