Yüksek Rakımlı Yerlerde Duanın Kolay Kabul Olması
İlk başta komik gibi duran bir ifade. ancak mesele derinliğine ele alınırsa aslında doğru olduğu görülecektir. tabii, bu söylediğimi Allah’ı dıssal/harici bir varlık olarak değerlendiren kimse abes karşılayacak ve “ne yani Allah yüksekte olanı daha mı iyi duyuyor?” türünden ve “Allah türkçe bilmiyor mu neden arapça dua edeyim?” gibisinden bir mukabelede bulunacaktır.
halbuki dua dediğimiz insanın kalbindeki niyet, dilindeki söz ve nihayet her eylemidir ki, en güçlü dua eyleme dökülmüş, fiiliyata çıkarılmış olan beşer faaliyetidir. daha da ötesi “varlık” tek bir yapıdan ibarettir ve varlığın her bir cüzünün(görünürdeki çoklukta) faaliyeti aslında bağımsız bir hareket olmayıp bütünün/tümün hareketine dahildir.
hasılı varlıkta tek bir fiil vardır ve fail tekdir. tek bir fiil ve tek bir fail…
dolayısıyla aslında insan için limit yoktur. şuurunu yeterli kıvama ulaştırırsa dağları bile yerinden oynatacak güç onda potansiyel olarak mevcuttur. insan şuurunu standart, sıradan halinden kurtaran her durum bu minvalde değerlidir. dağlara çıkmak, ormanlara, denize gitmek vs… hani şu gavurun “alter state of mind” dediği şey. peygamberler ve evliya nasıl mucize/keramet gösteriyor sanıyorsunuz? elbette şuurlarını kaf dağına çıkararak. yoksa siz hâlâ “allah sevgili kullarını kırmayıp istediklerini veriyor” diyenlerden misiniz?
