Bir garibanlık hatıramı tedai ettirmiştir. öğrencilik yıllarının beş parasız bir döneminde beni hiçbir yurt kabul etmemişti. en son bbp’nin yurduna kapağı atmayı başardım.
gel zaman git zaman zaten dandik olan saatim bozuldu. ancak yeni saat alacak param yok. saat olmadan dersleri, otobüsü, namazı vs. takip etmek çok zor iş.
en son çok bunaldım ve Allah’a dönüp sitem ettim, “ey Allah’ım! hadi diğer işleri geçtik, namaz kılmak için bile bir saat vermiyorsun” dedim.
ertesi gün oda arkadaşlarından biri, kordonu koptuğu için kendine yeni bir saat almış eskisini atmaya niyetli. ama atmadan önce “beyler şunu atıyorum işine yarayacak olan var mı?” diye bize sordu. ben hemen saate talip oldum. kordonu kopuk ama tıkır tıkır çalışan bir “casio f91”.
Allah’a o kadar sitem ettim ama duamı en dandiğinden bir saat vererek kabul etti. olsun, ona da şükür. demek ancak o kadarına layıkmışım.
