“Öğrenci ne derece yüksekse, öğretmen de o derece yüksek olabilir. aslında öğrenci öğretmenin seviyesini hiç göremez ve ne derece aşağıda iseler o derece yüksek bir öğretmen isterler. çoğu insan kendisi beş para etmediği halde isa’nın öğretmenliğinden başkasını kabul etmez; daha aşağısına razı gelmezler.
öğretmen ve öğrenci birbirine muhtaçtır. insan aldığını derhal vermelidir, ancak bu şekilde daha fazlasını alabilir. aksi halde kendisine verilmiş olan da ondan alınacaktır”.
demiş enteresan bir kişilik ve spiritüalist.
devlet-i aliyenin yani evrendeki en büyük düzenin kurallarından biridir bu. neyi verirsen ve dağıtırsan, o sana kat kat iade edilir. para dağıtırsan, yeni kazançlar gelir seni bulur. ilim dağıtırsan, sana yeni ilimler gelir. hikmet dağıtırsan, yeni hikmetler gelir. marifet dağıtırsan da yeni marifetler elde edersin.
ama aynı kural karanlık yüz için de geçerlidir. sen insanlığa kötülük, şer ve karanlık dağıtırsan, sana iade edilen ancak karanlık olur. şu kadar ki, dağıtılan iyilikler kat kat fazlası ile iade edilirken, şerler bire bir iade edilir.
not: islamdaki zekât ve sadaka bahsinin de özü bu olsa gerek. konunun uzmanı olmadığım için kesin bir hükümde bulunamıyorum; ancak zekâtın nübüvvet kaynaklı ve devlet tarafından toplanan ve toplanması gereken bir tür vergi olduğu izlenimi hâsıl oldu bende. devletin bunca vergi toplarken, bir de üstüne zekât toplaması ise ne kadar mâkul olur, tartışılır. sistem çapında ele alınması gereken konular bunlar. sadaka ise velayet(kişisel gelişim) kaynaklı ve serbest bir bağış türü.
meselenin kişisel kısmı açık; ama maalesef toplumsal kısmı karman çorman olmuş durumda.
