Nimetin elden çıkmaması için “maşaallah, lâ kuvvete illâ billah” denmesi tavsiye edilmektedir kuran’da.
elbette bu lafzı söylemekten kasıt, öncelikle o bilince ermektir. o bilince erip özümüze yerleştirdikten sonra lafzı tekrarlamak, sözü edilen bilinci aktüele çıkarır ve aktive eder. yani adeta depodaki bir mal, rafından alınıp müşterinin önüne getirilmiş gibi olur.
eğer o lafzın bilincine sahip değilsek, lafzın tekrarı papağanlıktan öteye gitmeyecektir. depoda olmayan malı ne kadar istetirseniz istetin, gelmeyecektir.
maşaallah= Allah’ın dilemesiyle
lâ kuvvete illâ billah= allah’ın kudretiyle (lafız manasına değil direkt öz manasını verdim burada)
yani içinde bulunduğum güzel hali, sahip olduğum aklı, maddi veya manevi serveti, malı mülkü, parayı ve sair nimeti kendimden bilmedim. egoma iliştirmedim. “bunlara sahip olmamı o murad etmiştir ve o’nun kudretiyle işler hallolmuştur” dedim.
sonuç: o’ndan olduğunu bildiğim müddetçe de bende kalacaktır bunlar. egoma mâl edersem, “bu noktaya tırnaklarımla kazıyarak geldim” dersem, sonum iyi olmayacaktır. ya tüm o değerler elimden çıkar ya da hayrını göremem…
